بیانیه کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی ومدنی کرد شاخه سنندج به مناسبت روز دانشجو
 

همكلاسى‎هاى دربندمان روزتان مبارك.
اگر چه ميانمان ديواريست به طول تاريخ آزادى و انسانيت و فاصله‎ايست ميان دو هم كلاسى.
در اين سوى ديوار ما پشت ميزهاى كلاس نشسته و به آزاديتان نظاره‎گر و شما در آن سوى ديوارپشت ميز محاكمه و بازجوئى.
ما هر روز در لابه‎لاى كتابهاى تاريخ درس قهرماني‎ها، حماسه‎ها، و شهادت انسان‎هاى مبارز تاريخ را مي‎خوانيم. ولى شما در آن سوى ديوار خود تاريخ ملت مظلوم‎مان را با لبخندهايتان رقم خواهيد زد و درسى در كتاب‎هاى تاريخ آيندگان اين سرزمين خواهيد شد. خوب مي‎دانيم كه در آن سوى ديوار خبرى از تخته سياه، گچ، استاد و لبخند هم‎كلاسى‎هايتان نيست آنچه هست سياهى زندان، ميله، شلاق و طناب دار است.
یاران زندانى:
چه كنيم كه در سرزمينى زندگى مي‎كنيم كه مزد انسان‎بودن و آزاده‎زيستن چيزى جز زندان، شكنجه، و اعدام نيست. و همه خوب مي‎دانيم اگر زندگى با آزادگى را برگزينيم. بايد پايان نامه‎هاى دانشگاهى‎مان را با خون خود نوشته و به پايان برسانيم. پس راهمان دشوار و مسئوليت‎مان سنگين، راهى به دشوارى تاريخ هزاران ساله مبارزه براى آزادى و كرامت انسانى و مسئوليتى به سنگينى خون هزاران شهید راه آزادی. اگر ديروز ‌‌‌‌ بزرگ نيا، شريعت رضوى، و قندچى را در دانشگاه به گلوله بستند. امروزه ابراهيم لطف اللهى‎ها، كيانوش آساها و صدها جوان آزاده ديگر را. به يقين كه تاريخ در حال تكرار است. و ظالمان تاريك پرست وجلادان سلاح به دست از قلم و صداى من و تو مي‎ترسند چون:
در درون گلوى ما صدايى نهفته است ...... بردار گر رود سرما آن صدا رود.
با شما عهد مىيبنديم كه تخته ‎سياه كلاسمان، كه سياهى‎اش به سياهى جور، ستم‎وظلم حاكمان دانش‎ستيز است. به ياد حماسه‎ها و قهرمانى‎هايتان سفيد خواهيم كرد. و راهتان را براى خود، كه زندگى و عشق به انسانيت است انتخاب كرده، و تا رسيدن به فرداهاى روشن كه دوباره منوتو مابشويم و ديوارهاى ظلم و جور را با هم ويران كنيم دست از مبارزه نخواهيم كشيد. و براى آزادى‎تان شب و روز را بهم پيوند خواهيم داد.
در خاتمه خطابمان به پاسداران چكمه‎پوش چماق به دست. به حافظان تاريكى و صاحبان زرو زورو تزوير كه از صدا و قلم هم‎كلاسى‎هاى زندانی‎مان در هراسند مي‎گوئيم: كه ما همراه با دوستان در بندمان، خونمان را جوهر قلم‎هايمان خواهيم كرد و با آن صفحات تاريخ سرزمين‎مان را خواهيم نوشت. و طناب دار شما را به دسته گل‎هايى براى آزادى ميهن‎مان تبديل می‎کنیم و بر آن بوسه خواهيم زد پس مى ما نيم وهم صدا با دوستان در بندمان مى‎خوانيم كه:
چراغ ظلم ظالم تا دم محشر نمي‎سوزد ........... اگر سوزد شبى والله شبى ديگر نمي‎سوزد.
زنده باد آزادي
زنده باد زندانى سياسى
زنده باد دانشجوى زندانى

16 آذر 88 كميته دانشجويى دفاع از زندانيان سياسى و مدنی کرد ـ شاخه سنندج