گزارش سیاسی دبیرکل حزب دمكرات كردستان ايران، آقاى مصطفى هجرى، به پلنوم هفتم کمیته‎ی مرکزی

‌

یکی از مسائل مهمی که در حد فاصل زمانی تشکیل پلنوم قبلی تا اکنون صورت پذیرفته است، موضوع انتخابات ریاست جمهوری در ایران است. ایام قبل از برگزاری انتخابات، برگزاری انتخابات و وقایع پس از انتخابات سه موضوع حائز اهمیت بودند. ما در پلنوم تحریم انتخابات را تصویب کردیم، به دلیلی که آنزمان تشریح نمودیم که مهمترین آنها این بود که رژیم هیچگونه تغییری نکرده است تا ما در انتخابات شرکت کنیم. برخی از سازمانها و جریانات دیگر آنرا تحریم و برخی تحریم نکردند. انتخابات برگزار و معلوم شد که استدلال و نظرات کمیته‎ی مرکزی درباره‎ی تحریم انتخابات کاملاً صحیح بوده است، اما با این وجود متأسفانه جمهوری اسلامی موفق شد با استفاده از مجموعه‎ توطئه‎هایی که همیشه در آستانه‎ی انتخابات به اجرا می‎گذارد، نظر مردم را به سوی صندوقهای اخذ رأی جلب نماید. مهمترین اقدام رژیم در این راستا، مناظره‎های تلویزیونی‎ای بودند که در تلویزیونهای دولتی برگزار شدند. مناظره‎ها میان چهار نامزد ریاست جمهوری به مثابه‎ی اقدامی تازه در ایران صورت گرفت، به ویژه از این جهت که عوامل رژیم، خود موضوعات فساد، بی‎کفایتی و به طور کلی نقاط ضعفی را مطرح کردند که از آنها برخوردارند و دهه‎هاست که توسط اپوزیسیون ایرانی و بخش عمده‎ی مردم ایران مطرح شده‎اند و به اتهام همین افشاگری‎ها مردم بازداشت، زندانی، شکنجه و مورد انواع اتهامات قرار می‎گرفتند، اما در آن مناظره‎ها خود عوامل رژیم که چهار نامزد انتخابات بودند، در مقابل دوربین‎های تلویزیونی این موضوعات را مطرح می‎کردند. در گذشته نیز چنین بوده است که در آستانه‎ی انتخابات، چه انتخابات ریاست جمهوری و چه انتخابات مجلس، اندکی فضا را باز کرده‎اند تا کاندیداتورها وعده و وعیدهایی مطرح کنند، به نحوی که بتوانند نظر مردم را به سوی انتخابات جلب کنند. متأسفانه این سیاست رژیم موفق عمل کرده است. این یکی از عوامل موفق سیاست رژیم درباره‎ی انتخابات بود. موضوع دیگر، برخی وعده و وعیدها بودند که نامزدهای اینبار به ویژه کروبی در رابطه با برخی آزادی‎ها و مسئله‎ی ملی مطرح کردند. این امر نیز یکی از عوامل رونق‎بخشیدن به بازار انتخابات بود و به کسانی این امید واهی را بخشید که چنین به نظر می‎رسد تغییراتی وجود دارد و لذا تا از قافله عقب نیافتاده‎اند، در آن شرکت کنند. به همین دلیل بود که تعداد شرکت‎کنندگان در انتخابات چشمگیر بود. منظور از استفاده از واژه‎ی چشمگیر این نیست که آمارهای اعلام‎شده توسط رژیم برای مردم قابل قبول باشد. اما طبق اطلاعاتی که از داخل کشور به دستمان رسیده است، مشارکت مردم در مقایسه با انتخابات گذشته بیشتر بوده است. این امر موجب شد که رژیم از این فرصت بهره کافی ببرد و به مردم داخل و خارج، علی‎الخصوص آمریکا و اروپا اثبات کند که رژیمش هنوز از مشروعیت مردمی برخوردار است. رفقا اطلاع دارند که خامنه‎ای حتی در یکی از خطبه‎های نماز جمعه‎ی گذشته (جمعه قبل از آخرین جمعه ماه رمضان) به ادعای اپوزیسیون اشاره کرد و گفت که آنها می‎گویند اعتماد میان مردم و حکومت از بین رفته است، آیا اعتماد از این بیشتر؟ که مردم در این سطح شرکت کردند. لازم به اشاره است که در جریان انتخابات، اروپا و آمریکا کاملاً امیدوار شده بودند که با شرکت مردم، اینبار هر کسی رئیس جمهوری شود در راستای برداشتن گامهای جدید دارای اختیاراتی خواهد بود. اگر انتخابات را فقط به عنوان انتخابات بدون عوارض پس از آن بنگریم، باید گفت که انتخابات اینبار ریاست جمهوری برای جمهوری اسلامی موفقیت محسوب می‎شود. لذا اگر روند وقایع به همین جا ختم می‎شد، مشکلات عدیده‎ای برای مردم پیش می‎آمد. زیرا مردم در انتخابات شرکت کرده‎ و رئیس جمهوری که با آراء قابل توجهی انتخاب شده بود، از نظر افکار بین‎المللی دارای مشروعیت است. در چنین حالتی، جمهوری اسلامی ظاهری مشروع به خود گرفته و امر مخالفت اپوزیسیون با رژیم موجود از نظر افکار عمومی بسیار دشوارتر می‎شد. اما شاهد بودیم که جریان به همین امر ختم نشد و مبارزات مردم علیه رژیم پس از اعلام نتایج انتخابات آغاز شد. نامزدهای شکست‎خورده بر این نظر بودند که در انتخابات تقلب صورت پذیرفته و آرای مردم نه برای احمدی‎نژاد، بلکه برای موسوی به صندوق ریخته شده است. این اعتراضات موجب شد که صدها هزار تن از مردم معترض به خیابان‎ها آمدند، علیه نتایج انتخابات شعار دادند و نتایج اعلام‎شده را رد کرده و خواستار انحلال انتخابات شدند. عملکرد رژیم در جریان این تظاهرات باعث شد که نه تنها اعتباری را که در جریان انتخابات از نظر افکار عمومی جهان و مردم ایران کسب کرده بود، از دست داد، بلکه موجب شد که ماهیت واقعی رژیم از نظر افکار عمومی جهان، به‎ویژه از دید مردم ایران، حتی کسانی که دل بدان خوش کرده بودند که در این انتخابات تحولاتی صورت گرفته و رئیس جمهور مطلوب آنها در بین چهار نامزد انتخاب خواهد شد، بیشتر مورد تردید قرار گیرد.

چنانچه نقاط ضعف تظاهرات را تجزیه و تحلیل کنیم، باید گفت یکی از نقاط ضعف این بود که یک رهبری دمکرات وجود نداشت که قادر به هدایت اعتراضات مردمی باشد، زیرا شکی نیست مردمی که به خیابانها آمدند و در انتخابات شرکت کردند، همه طرفدار موسوی، کروبی یا سایر نامزدها نبودند، بلکه این رویدادها خود دستاویری مناسبت برای مردم معترض نسبت به رژیم بود تا به تظاهرات بپیوندند و اعتراض خود را به شیوه‎ی دسته‎جمعی علیه رژیم ابراز دارند. این تظاهرات‎ها در آغاز امر، با وجود اینکه فی‎النفسه باارزش بود، اما به سبب عدم وجود یک رهبری دمکرات، شعارهای دمکراتیک توسط رهبری‎اش تعیین نمی‎شد. آنچه رهبران این مخالفان یا تظاهرکنندگان ابراز می‎کردند، موضوع تحکیم جمهوری اسلامی، حمایت از ولی فقیه و دفاع از قانون اساسی بود که سه عامل اصلی وضعیت کنونی مردم ایران هستند. تظاهرات علاوه بر فقدان یک رهبری دمکرات، متحد نیز نبود. چرا متحد نبود؟ زیرا تحت سازماندهی سازمان مشخصی گردهم نیامده بودند و در واقع خروشی خودجوش برای ابراز اعتراض بود. تحت تأثیر همین دلایل بود که اگر در چند روز اول قدرتمندانه در خیابانها ظاهر شدند، به مرور سرکوب شد و به آنجا رسید که بر پشت بام منازل به سردادن شعار الله اکبر اکتفا کردند یا در برخی از نقاط تهران تجمعات مقطعی برپا می‎کردند که برهم زده می‎شد. یکی دیگر از نقاط ضعف تظاهرات مزبور، حداقل در روزهای آغازین این بود که در حالی که می‎توانست اهداف والایی را مد نظر قرار دهد، به موضوع تغییر موقعیت موسوی و احمدی‎نژاد محدود شده بود، حتی بخشی از مردم اذعان می‎کردند که در مخالفت با احمدی‎نژاد به تظاهرات روی آورده‎اند. موسوی نیز مرتباً از ولی فقیه، اهمیت آن و قانون اساسی سخن می‎راند. حتی در بخشنامه‎ای که در وب‎سایت خودش منتشر شد، به تظاهرکنندگان توصیه می‎کند که نکند شعارهایشان از چهارچوب قانون اساسی خارج و علیه جمهوری اسلامی و ولی فقیه باشد. آنهایی که در خارج از کشور تحت عنوان جنبش "‎سبز"‎ و تحت رهبری موسوی به تظاهرات می‎پرداختند، اجازه نمی‎دادند به جز شعارهای خاص خودشان، هیچ نشان و پرچمی وجود داشته باشد و یا هیچ شعار دیگری سر داده شود. هنوز هیچی نشده بود، از شعارها و یا فریاد مردم جلوگیری می‎کردند. اغلب شعارهایی که در تظاهرات سر داده می‎شدند و حتی در برخی از اظهارات و مقالاتی که از سوی برخی سازمان‎های سیاسی که خود را روشنفکر و پیشرو معرفی می‎کردند، زمانی که در آن دقیق می‎شدم برایم تداعی‎گر دوران انقلاب بودند که در آن شرکت داشتیم. در آن دوران که نسل ما در انقلاب شرکت داشت، کمتر کسی بدین می‎اندیشید که پس از حکومت وقت چه حکومتی بر سرکار خواهد آمد و تنها رفتن شاه مطرح بود که پیامد آن نیز مشاهده شد. بلی، شاه رفت، اما آنچه برسر ما آمد و جایگزین حکومت شاه را همه هم‎اکنون شاهد هستیم، آیا حالا هم روا است اینهمه قربانی، زندانی و شکنجه به خاطر محفوظ ماندن جمهوری اسلامی؟ یا به خاطر برکناری احمدی نژاد و جایگزین کردن موسوی؟ موسوی در یکی از سخنرانی‎هایش در مدح ولی فقیه می‎گوید: "ولی فقیه از بدو انقلاب تاکنون ما را از کودتاگران و خودموختاری‎طلبان حفظ کرده‎‎اند". آیا درست است که همچون موسوی، کروبی و خاتمی به تکرار چنین اظهاراتی پرداخت و روی آنها حساب کرد، درحالی که هنوز هم یک برنامه‎ی مشخص سیاسی که مطرح کننده‎ی موضوعات تازه‎ای باشد، در میان نیست.

آخرین مطالبات آنها اکنون اینست که می‎خواهند این انقلاب اسلامی را به زمان خمینی بازگردانند، اگر چنانچه موفق به این کار شوند، در بهترین حالت به معنی بازگشت به سی سال قبل است. مگر در زمان خمینی جنایاتی که هم اکنون روی می‎دهند، وجود نداشت، خمینی که زنده بود کشتار زندانیان سیاسی آغاز شد و به دختران زندانی تجاوز می‎شد تا مبادا در حین اعدام باکره بوده و به بهشت روند. این فاجعه از زمان خمینی شروع شده و اکنون هم آنچه مردم می‎کشند میراث این انقلاب است، پس چگونه است که تازه پس از سی سال باید این مردم در راستای بازگشت انقلاب به دوران خمینی قربانی شوند. از دیگر نقاط ضعف تظاهرات این بود که قشر وسیعی از مردم همچون مردم فقیر جنوب تهران، کارگران و بازاریان تهران بسیار کم در آن شرکت داشتند و بیشتر طیف روشنفکر یا قشر متوسط جامعه در آن شرکت داشتند.

اما علیرغم کلیه‎‎ی نقاط ضعف مذکور، نمی‎توان منکر آن شد که این تظاهرات و وقایع به طو کلی دستاورد مثبت نیز داشت. یکی از نقاط قوت که می‎توان بدان اشاره کرد، این بود که اگر در گذشته میان جناحهای رژیم اختلاف‎نظر وجود داشت و سعی بر آن بود کمتر بروز یابد، در جریان انتخابات و به دنبال آن این اختلافات آشکار شد، به نظر من شکافی که با این اظهارات صریح در بین جناحهای رژیم ایجاد شده است، بزرگتر از آن است که به آسانی پر شود. در پرانتز اشاره کنم که علیرغم اینکه اختلاف میان جناحهای رژیم زیاد است، اما نباید فراموش کرد که این اختلافات بر سر قدرت شخصی و نه بر سر آزادی و دمکراسی برای مردم است. کلیه‎‎ی جناحهای موجود موجودیتشان تابع بقای جمهوری اسلامی می‎‎باشد. جمهوری اسلامی برای همه‎ی آنها هدف نهایی محسوب می‎شود و لذا حفظ، استحکام و دفاع از جمهوری اسلامی هدف همه‎ی آنها می‎باشد، اما احتمالاً در چهارچوب این هدف که برای همه‎‎ی آنها حائز اهمیت است، اختلا‎ف‎نظر داشته باشند، به عبارت دیگر جهت رسیدن به هدفشان که حفظ این نظام است، هرکدام نظری دارند متفاوت با دیگری و بنابراین هر شخصی در چهارچوب نظام سعی خواهد کرد از قدرت و امکانات بیشتری برخوردار باشد. اختلافات به همین چهارچوب محدود است، زیرا همه‎ی آنها بدون تردید بر این امر آگاهند که در صورت از بین رفتن جمهوری اسلامی، آنها اگر زندگی‎اشان به مخاطره نیافتد، حداقل فاقد قدرت و بی‎اختیار خواهند شد. به همین دلیل است که همگی آنها در این چهارچوب متحد می‎شوند، پشیمانی رفسنجانی، علیرغم قاطعیتی که در اوایل از خود نشان داد و چرخش به سمت خامنه‎ای درست در این راستا قابل بررسی است.

رفسنجانی به دو دلیل زودتر به طرف اصلیت خود چرخش کرد: اول آنکه از سایرین سیاسی‎تر است و این را خوب می‎‎داند که در صورت به مخاطره‎افتادن جمهوری اسلامی، او، موسوی، کروبی و خامنه‎ای در شرایط همسانی قرار خواهند گرفت، دوم: رفسنجانی ثروت و دارایی زیادی دارد که باید آنرا محفوظ بدارد و تلاش برای حفظ آن موجب ناتوانی در مخالفت با خامنه‎ای خواهد شد، به ویژه اگر احساس شود موضوع جدی بوده و رژیم را به مخاطره خواهد انداخت. سران اصلاح‎طلبان را که بازداشت کرده‎‎اند، از آنها اعتراف می‎گیرند و در زندان بلایی بر سر آنها خواهند آورد که دیگر قادر به فعالیت نباشد، باید یا همچون کدیور و دیگران کشور را ترک کنند و یا در ایران مانده و سکوت گزینند.

برای اولین بار بود پس از تظاهرات‎های علیه رژیم سلطنتی، شرکت مردم در تظاهرات و راهپیمایی در این حد وسیع بوده‎است. مردم احساس وجود می‎کردند و فکر می‎کردند می‎‎توانند ابراز نظر کنند که این مسئله مهمی‎ بود. مورد مهم دیگر این بود که اگر رژیم، شرکت مردم در انتخابات را به نشانه‎ی مشروعیت خود قلمداد می‎کرد و از نظر افکار بین‎المللی به مثابه‎ی دستاوردی سیاسی محسوب می‎شد، اما بعدا‎ً اتحادیه‎ی اروپا، آمریکا و قریب به اتفاق کشورهای اروپایی یکی پس از دیگری علیه سرکوب و اقدامات جمهوری اسلامی نسبت به مردم ابراز اعتراض کردند و حتی برای اولین بار پس از روی کارآمدن جمهوری اسلامی ایران، کمترین تعداد کشورها در جهان موفقیت رئیس جمهور تازه، احمدی‎نژاد را تبریک گفتند. برای اولین بار است که در جمهوری اسلامی ایران رئیس جمهوری بر مسند قدرت بنشیند که خود عوامل اصلی رژیم نه تنها به او تبریک نگویند، بلکه اعلام کنند که او را رئیس جمهوری مشروع به حساب نمی‎‎آورند. این مورد از لحاظ سیاسی دستاوردهای مهمی برای مردم محسوب می‎شوند که در همین مدت به وقوع پیوستند. امیدوارم دستاورد مهم دیگری نیز به همراه داشته باشد. آنهم مردم ایران، بویژه رفرمیستها و جریاناتی که به پرچمدار تشویق مردم برای شرکت در انتخابات تبدیل شدند، حافظه‎ی تاریخی‎اشان تقویت گردد و رژیم در انتخاباتی دیگر دوباره با توطئه‎ای جدید نتواند احساس مردم را به بازی بگیرد و آنها را به سمت صندوقهای اخذ رأی بکشاند، زیرا در واقع جمهوری اسلامی در حد فاصل میان انتخابات دوره‎ی نهم تا دهم هیچگونه تغییری نکرده بود که انتخاب آزاد باشد و مردم قادر به انتخاب نامزد خود باشند. در انتخابات دوره‎ی نهم، اظهارات رفسنجانی را به یاد داریم که درباره‎ی تقلب در اعلام نتایج انتخابات گفت شکایت خود را به بارگاه خداوند می‎برد، اما اینبار نیز بخشی از همان مردم دوباره فریب خورده و در انتخابات شرکت کردند. این انتخابات و رویدادهای پس از آن بهترین پند برای کسانی بوده که به فریبکاری و حیله‎گری این رژیم شک کردند و فریب شعارها را خوردند. امید اینکه این موضوع کاملاً خاتمه یابد و از این پس دیگر با حضور در پای صندوقهای رأی به رژیم مشروعیت نبخشند و در انتخابات رژیم، به ویژه انتخابات پارلمانی و ریاست جمهوری شرکت نجویند. چنانچه این امر صورت پذیرد، به دستاوردی بسیار بزرگ برای مردم و مهلکترین ضربه بر رژیم تبدیل خواهد شد و می‎تواند سرآغاز تحولات عمیقی باشد در جریان وقایع ایران به سوی آزادی و دمکراسی و تحقق شعارهای آزادیخواهانه به سود مردم و نه به سود گروهی یا جناحی از جناحهای رژیم. حالا اگر سناریوی انتخابات را طور دیگری فرض کنیم (هرچند گفته می‎شود در تاریخ اگر وجود ندارد، تاریخ همان است که روی داده است) پس از حمایت‎هایی که مردم داخل کشور از او به‎عمل آوردند و به دنبال حمایتهایی که اروپا و آمریکا از انتخابات ابراز داشتند، نتیجه‎ی تظاهرات منجر به این می‎شد که احمدی نژاد را کنار بگذارند و موسوی را رئیس جمهور اعلام کنند، چه فاجعه‎ی عظیمی را برای ایران در پی داشت. در چنین حالتی، نظام همین نظام جمهوری اسلامی تحت سایه‎ی ولی فقیه و قانون اساسی موجود بود، اما کسی رئیس جمهور شده بود که از نظر افکار عمومی پسندیده بوده و مردم ایران به او دلخوش کرده‎اند که تحول ایجاد می‎کند، در اینصورت می‎بایستی مردم سی سال دیگر در فلاکت و مصیبت به سر برند تا دگرباره حقایق بر آنها ثابت شود و به جهان متوجه شوند که موسوی با احمدی نژاد فرقی ندارد، یک بار دیگر اثبات کنند که آنچه تأثیرگذار بوده و مردم را به این روز سیاه کشانده است، نظام است، نه احمدی نژاد، نه موسوی و نه شخص دیگری. لذا علیرغم اینکه از این امر بسیار متأسفیم که جمعی از جوانان پاک و احساساتی و آزادیخواه و جمعی از مردم میهن‎دوست در زندان به سر می‎برند و تحت شکنجه نهایت توهین به آنها می‎شود، تعدادی از مردم را کشته‎اند و هنوز هم عده‎ای مفقودالاثر هستند، اما باز هم مایه‎ی خرسندی است که فرض مذکور به وقوع نپیوست.

تجزیه و تحلیل رویدادها برای ما از این لحاظ اهمیت دارند که چشم‎انداز وقایع را پیش‎رو داشته باشیم، چرا که برنامه‎ی کار ما بر همین اساس استوار برنامه‎ریزی خواهد شد. یکی از حالتهای قابل پیش‎بینی اینست که رژیم سعی خواهد کرد مهره‎های اصلی مخالفان را در داخل سیستم دوباره جذب و به موازات آن افراد شناخته‎شده‎ی نزدیک به موسوی، کروبی و سایرین را بازداشت کند. اصلاح‎طلبان شناخته‎شده که در روند وقایع اثرگذار بوده‎اند را بازداشت کرده و در زندان بلایی بر سر آنها می‎آورند که دیگر حرفی از آنها شنیده نشود و بعداً به مرور زمان آنها را آزاد می‎کنند، اگر این اقدام مؤثر واقع نشد، بعید نیست که سران این جریان، مهمتر از همه کروبی و موسوی را بازداشت و در زندان آنها را وادار به سکوت کنند. یا هر یک را به نحوی از میدان خارج کنند که نمونه‎ی آن در گذشته بسیار است. در کل باید گفت که موضوع از میدان به در کردن و کنار گذاشتن آنها مطرح است. اظهارات خامنه‎ای در نماز جمعه‎ی گذشته، در این رابطه هیچگونه تردیدی باقی نگذاشته است و متعاقب آن اظهارات نیز شواهدی دال بر پیاده‎شدن این برنامه وجود دارد. این روزها خبری را شنیدیم مبنی بر اینکه احمدی‎نژاد در دادگاه از آیت‎الله صانعی شکایت کرده است که گویا او در جریان سخنرانی خود در رشت علیه احمدی نژاد حرف زده است. صانعی از جمله مهره‎های معروف و از لحاظ دینی مشهور است. در راستای ارعاب دانشجویان که خمیرمایه‎ی اصلی تظاهرکنندگان بودند، خامنه‎ای در اظهاراتش ادعا کرد آنهایی که در بخش علوم انسانی تحصیل می‎کنند که حدوداً دو میلیون نفر هستند، تحت تأثیر فرهنگ غرب به شکاکیت افتاده‎اند و علیه رژیم جمهوری اسلامی ایستاده‎اند. اکنون به نظر می‎آید که اگر هزینه‎ی بسیار سنگینی نداشته باشد، مدتی دانشگاهها را تعطیل کنند، حداقل در دانشکده‎های علوم انسانی یکبار دیگر اقدام به پاکسازی اساتید و دانشجویان کنند و به جای اساتید برکنار شده، استادهای وابسته به خود و مروج ایدئولوژی خود را تعیین کنند. منظور این نیست که آنها در این امر موفق خواهند شد، چرا که موضوع علم و دانشگاه امری نیست که باب میل رژیم پیش رود، اما به هر حال روند وقایع اینگونه است.

در آینده رژیم با اپوزیسیون ددمنشانه‎تر از اکنون برخورد خواهد کرد، چرا که اینبار به هراس افتاده است. نباید فراموش کرد که خشونتی که رژیم بکار گرفته است، ناشی از وحشت است، آنها خوب می‎دانند که اگر کمترین فرصت برای مردم فراهم آید، دیگر جمهوری اسلامی ایران وجود نخواهد داشت، به‎ویژه تظاهرات‎های گسترده‎ی اخیر این زنگ خطر را برای آنها به صدا درآورد. لذا آنها نهایت اضطراب، وحشت و هراس را از سرنگونی نظام دارند و مادامی که موضوع سرنگونی رژیم مطرح است، برای حفظ موجودیت آن نسبت به هیچ شخصی ترحمی نخواهند داشت و حاضر به سرکوب اشخاص در رأس نیز هستند، خامنه‎ای در نماز جمعه از این حقایق گفت و محتوای سخنانش هشدار به کروبی، موسوی و دیگران بود که دل بدان خوش نکنند که از پایه‎گذاران و خدمتکاران جمهوری اسلامی بوده‎اند. با چنین اقداماتی، احتمالاً بتوانند آرامشی موقتی حاکم گردانند و مردم را به سکوت وادارند، اما این، آرامش قبل از طوفان خواهد بود، سکوت به معنی رضایت مردم نیست، بلکه در همین مدت خشم و انزجار مردم از رژیم بیشتر خواهد شد، مشکلات و مصایب رژیم فزونی می‎یابند، نارضایتی مراجع شیعه از این شیوه‎ی اداره‎ی حکومت افزایش خواهد یافت و اصلاح‎طلبان با بزرگترین فشارها مواجه خواهند شد.

پیامد این سیاست موجب خواهد شد که رژیم تحت تأثیر مشکلاتی که در این مدت با آنها مواجه خواهد شد و قادر به حل آنها نخواهد بود، تضعیف شود. مشکلات فقط در داخل نیستند، بلکه از نظر بین‎المللی نیز دچار مشکلات بیشتر خواهد شد. اما باز هم پس از این طوفان، همه چیز بستگی به آن دارد که نارضایتی مردم در آینده چگونه سازماندهی خواهد شد و شعارهایی که در آینده مطرح می‎شوند در چه قالبی خواهند بود. آیا این مردم به ستوه‎آمده، مردمی که تحت این سرکوب و قلع‎وقمع قرارگرفته‎اند و در آینده قلع‎وقمع افزایش خواهد یافت، حاضرند همچنان تحت رهبری و راهنمایی رهبرانی هزینه دهند که در پی تقویت رژیم هستند، رهبرانی که مردم را در دایره‎ی جمهوری اسلامی بگردانند و به تغییر مهره‎های رژیم در داخل سیستم و تأمین منافع خویش رضایت دهند؟ یا رهبری‎ای که مردم را متحد و ترغیب کنند تا در راستای تغییر رژیم و روی کار آوردن یک رژیم دمکراتیک بر اساس خواست و اراده‎ی مردم هزینه دهند؟ در هر مرحله‎ای از تظاهرات و تحولات احتمالی، نقش ما هم به مثابه‎ی ایرانی و هم به مثابه‎ی کرد مطرح است، در این مرحله یعنی در مرحله‎ی قبل از وقوع طوفان یکی از وظایف پیش روی ما این است که باید در مورد وقایع گذشته روشنگری کنیم و این حقیقت را در مود اغلب شعارها و برنامه‎های مردم که در گذشته در چهارچوب جمهوری اسلامی ایران قرار می‎گرفتند و برای آنها هزینه داده‎اند، به مردم یاد‎آور شویم که هنگامی آنها قادر به نجات از دست جمهوری اسلامی خواهند شد و زمانی می‎توانند به آزادی و دمکراسی دست یابند که رژیم موجود ساقط شده باشد. توجه مردم را به این حقیقت جلب نماییم که تغییر مهره‎های رژیم که در جنایتهای حکومت موجود شرکت داشته‎اند، تحت لوای دمکراسی و آزادی، چقدر مخاطره‎آمیز است و چقدر موجب این خواهد بود که مردم و نسل آتی را دگرباره زیر چنگ جمهوری اسلامی و به نوعی زیر همان عبا و عمامه گرفتار سازد. به‎ویژه آنان را متوجه این حقیقت کنیم که رویدادهای اخیر، بخصوص تظاهرات نشان داد که مردم کرد علیرغم اینکه شمار اندکی از آنان در انتخابات شرکت کرده‎اند، اما در تظاهرات‎ها تقریباً به جز منطقه‎ی کرمانشاه آنهم بسیار مختصر، به نحو قابل ملاحظه‎ای شرکت نکردند و سایر ملیتهای تحت ستم نیز در تظاهرات‎ها شرکت نکردند. بنابراین باید مردم را از این لحاظ بیشتر راهنمایی کرد که تغییر مهره‎های رژیم نمی‎تواند آزادی را به ارمغان آورد و آنها را از چنگال رژیم رها سازد و لذا نباید فعالیت خود را در این چهارچوب محدود سازند، بلکه لازم است در راستای گذر از رژیم جمهوری اسلامی ایران تلاش کنند. درباره‎ی جنبش سبز، هشیاری و دقت بیشتر لازمه‎ی کار ماست، باید سعی کنیم در این مرحله با سران اپوزیسیون ایرانی، آنهایی که در داخل کشور هستند، بیشتر در تماس باشیم و به آنها نزدیک شویم، نظرات خود را به آنها برسانیم و از برنامه‎هایشان اطلاع یابیم. بر این اعتقاد نیستم که قادر به تغییر همه‎ی سیاستهای اپوزیسیون ایرانی خواهیم بود، اما نزدیکی به آنها و گوش فرا دادن متقابل به حرفهای یکدیگر، می‎تواند عامل مساعدی محسوب شود. بسیار مهم است که برخی از نیروهای اپوزیسیون ایرانی داخل کشور که در هراس و تردید به سر می‎برند و خود را بدون حامی قلمداد می‎کنند، احساس کنند که حزب دمکرات کردستان ایران به نسبت فاصله گرفتن آنها از جمهوری اسلامی ایران و رسیدن به دمکراسی از آنها حمایت می‎کند و بدانند که مردم کرد در کردستان ایران برای تغییر مهره‎های رژیم هزینه نمی‎دهند. باید به آنها خاطرنشان سازیم که ما در چهارچوب آزادی و دمکراسی حاضر هستیم که همچون گذشته پرچمدار دمکراسی و مقاومت در برابر رژیم باشیم و حاضر به قربانی دادن در این راستا هستیم، همچنانکه در گذشته این کار را کرده‎ایم. حتی برخی از شخصیت‎های معروف ایرانی و احتمالاً عده‎ای از آخوندها هم وجود داشته باشند که حمایت ما بر تقویت آنها مؤثر باشد. لازم است با اتحادیه‎های دانشجویی تماس بگیریم و نظرات خود را به اطلاع آنها برسانیم و از آنها حمایت کنیم. در این رابطه ما می‎توانیم هم از طریق امور تشکیلاتی، تعیین افراد و ارتباط حضوری و هم از طریق رسانه‎ای مبلغ این سیاست باشیم تا در آینده پس از (آرامش قبل از طوفان) خیزش‎ها دوباره بر پا خواهند شد، حداقل بخشی از تردید مردم را برطرف کنیم و آنها را از اقدام در راستای تغییر مهره‎های رژیم دور کنیم.

از لحاظ بین‎المللی، جمهوری اسلامی ایران در مقایسه با پس از پلنوم ششم، کمی تغییر کرده است. در پلنوم ششم به این موضوع پرداخیتم که جمهوری اسلامی ایران در منطقه‎ی خاورمیانه قدرتمند است و دقیقاً اشاره کردیم که عوامل خود را در فلسطین همچون حماس و حزب‎الله و در سایر کشورهای خلیج تقویت می‎کند و دراین نقاط صاحب نفوذ است، روابطش با روسیه همچنان گرم است، با چین و آمریکای لاتین روابط نزدیکی دارد و هنوز هم این روابط به قوت خود باقی هستند اما با تفاوت‎هایی، تظاهرات و راهپیمایی‎های پس از انتخابات در ایران احتمالاً تأثیراتی بر آن جریانات در مورد رژیم به جای گذاشته باشد. ولی تاکنون جمهوری اسلامی از توانایی مادی‎اش برخوردار است که به حمایت مادی از نیروهایی که بیشتر از لحاظ مادی بر آنها تأثیرگذار است، ادامه دهد و نفوذ مذهبی‎اش بر نیروهایی که از این لحاظ تحت تأثیر ایران بوده‎اند. اما در برخی نقاط هم پیشروی کرده است. از لحاظ بین‎المللی، اروپا هنوز بزرگترین شریک تجاری ایران است، علیرغم اینکه ایران تحت تحریم است و اروپا خود رأی به این قطعنامه داده‎است. اکنون صدها شرکت اتریشی در ایران مشغول فعالیت هستند، آلمان هنوز هم در صدر کشورهای طرف معامله با ایران است و حتی کالاهای آمریکایی با هزینه‎ی بیشتری به ایران وارد می‎شود، زیرا جمهوری اسلامی ایران به قدری از دارایی و امکانات مادی برخوردار است که منافع آنها را تأمین کند. درست است که نرخ بیشتری برای برخی از کالاها می‎پردازند، اما به هر حال نیازمندیهای خود را در راستای پیشبرد ماشین جنگ و برنامه‎هایش برطرف می‎کند و لذا از این بعد تفاوت چشمگیری صورت نپذیرفته است.

موضوعی که هنوز کاملاً روشن نیست، اما قابل پیش‎بینی است، مسئله‎ی غنی‎سازی اورانیوم می‎باشد که یکی از مسائل مهم و خبرساز جهان است. جمهوری اسلامی در پاسخ به درخواست کشورهای موسوم به 1 + 5، یک بسته پیشنهادی را جهت حل معظلات جهانی ارائه کرده است. سیاست آمریکا هنوز هم حول مذاکره با ایران می‎چرخد و اعلام کرده‎اند که از بسته‎ی پیشنهادی ایران استقبال می‎کنند. واضح است ابراز آمادگی برای مذاکره به معنی قبول آن نیست. احمدی‎نژاد اعلام کرده است پرونده‎ی اتمی از نظر آنها مختومه است، حرفی درباره‎ی مسئله‎ی اتمی ایران نمانده و حاضر نیستند درباره‎ی آن با کسی به مذاکره بنشینند. بسته‎ی پیشنهادی ایران نیز به اعتراف خود اروپایی‎ها در مورد پرونده‎ی اتمی هیچ راهکاری دربرندارند، اما علیرغم آن بازهم حاضر به مذاکره هستند. اکنون موضوع اینست که آیا کشورهای غربی، به ویژه آمریکا سرانجام به ادامه‎ی غنی‎سازی اورانیوم از سوی جمهوری اسلامی ایران رضایت خواهند داد؟ در صورت چنین فرجامی، جمهوری اسلامی گستاخ‎تر شده و می‎تواند باعث مشکلات فراوان‎تر برای منطقه و مخاطرات بیشتر برای اروپا و آمریکا گردد، اما به نظر می‎رسد نهایتاً اجازه نخواهند داد جمهوری اسلامی به سلاح هسته‎ای دستیازد. اما نقطه‎ی پایان چه زمانی خواهد بود، قابل پیش‎بینی نیست، زیرا تحمل و حوصله‎ای که اروپا و آمریکا درباره‎ی مذاکره با ایران از خود نشان می‎دهند و امید به اینکه ایران عاقبت اقناع خواهد شد که از غنی‎سازی اورانیوم به هدف ساخت سلاح هسته‎ای دست بردارد، حدود 10 سال سابقه دارد و مشخص نیست تا کی ادامه خواهد داشت. اما نهایتاً غرب از مذاکره نومید شده و در اینصورت در پیش گرفتن راه حل دیگری انتظار می‎رود که تحریمات شدیدتر یکی از گزینه‎ها خواهد بود. تحریم شدیدتر موجب تشدید اعتراضات مردم و مشکلات رژیم خواهد شد، علیرغم اینکه روسیه هنوز با تحریم شدید ایران موافق نیست. من بر این باور نیستم که با چنین تحریمی رژیم ساقط خواهد شد، زیرا تاکنون به خاطر نداریم رژیمی از طریق تحریم اقتصادی ساقط شده باشد، اما رژیم با مشکلات عدیده‎ای مواجه خواهد شد، احتیاجات رژیم به قیمتی گرانتر تمام شده، ناچار به تکاپوی بیشتر افتاده و با مخالفت‎های بیشتری روبرو خواهد بود. مشکلات خارجی و داخلی که ذکر آنها رفت، دست به دست همدیگر داده تا رژیم تضعیف شود و تضعیف بیش از بیش رژیم به معنی این است که امکان فعالیت و مبارزه‎ی مردم به روشهای مختلف در ایران افزایش خواهد یافت و می‎توان گفت در چنین شرایطی، ما مرحله‎ به مرحله می‎توانیم فعالیت خود را در داخل و خارج از کشور گسترش دهیم.

این موضوع ایجاب می‎کند که روابطمان را در سطح منطقه و به ویژه در اروپا و آمریکا فعالتر کنیم، احتمالاً آن‎هنگام میدان فعالیت دیپلماتیک ما در اروپا بیشتر باز شود. با اپوزیسیون ایرانی در خارج از کشور، در هر حال باید دارای روابط نزدیک باشیم، در مورد کنگره‎ی ملیتهای ایران فدرال باید اقداماتی در راستای فعالترشدن آن در رابطه با مطرح کردن مسئله‎ی ملیتها در سطح بین‎المللی انجام دهیم و لازم است در داخل کشور کار و فعالیت وسیع‎تری آغاز کرده و مردم را بیشتر گردهم آورده و سازماندهی کنیم تا در تحولات پیش‎رو دستاوردهای بیشتری برای مردممان به ارمغان آوریم.