هه‌ڵۆی کوردستان

-
هەڵە
  • JFolder::create: Could not create directory

دسیسه گرانی که شکایات خود را به پیشگاه خدا می برند!

پۆستی ئەلیکترۆنی چاپکردن

hasan_salhzada_-_dasisey_gerani

امروزه موقعیت و اعتبار نظام جمهوری اسلامی ایران بیش از هر زمان دیگر ضعیف، و آسیب پذیری آن در بالاترین سطح ممکن به نظر می رسد. لذا این رژیم در انزوای کامل قرار گرفته و به سر می برد. اکنون سیاستهای پنهان و آشکار این حکومت چه در داخل و چه در خارج از کشور برملا شده و جایی را برای تردید باقی نگذاشته اند، همه اگر ها و شاید ها در قالب دسیسه سازی و توطئه چینی به یک امر مسلم و قابل یقین تبدیل گشته اند. هر روز شاهد چسپیدن اتهامی تازه به این حکوم هستیم و به طور مستمر علامت سؤالهای جدید در برابر چشمانمان ظاهر و بیشتر و بیشتر جهانیان را شگفت زده می کنند. اما با این حال می بینیم که پاسداران این نظام غیر مدنی و قرون وسطایی با پایداری و استقامت ارابه ی شوم سرکوب، خفقان و چپاول خویش را بی مهابا می رانند و در برابر تهدیدهای جهانی، اختلافات جدی درون حاکمیت و نارضایتی توده های مردم نه کوتاه می آیند و نه انعطاف قابل محسوسی از خود نشان می دهند. با این وصف حال می بینیم که نه رژیم در معرض سقوط واقعی قرار گرفته و نه اپوزیسیون این نظام توانسته اند با به هم پیوستن و انسجام خویش آرزوی عموم مردم را عملی کنند. ما جهت بررسی این اگرها و جواب دادن به این چرا ها، لازم میدانم نگاهی کوتاهی به شکل گیری حکومت مستبد و متحجرآخوندی تحت نام جمهوری اسلامی ایران داشته باشیم و در کنار آن نوع نگاه گروهای معاند این نظام بخصوص نگرش اصلاح و رفرم خواهی را نباید از دید پنهان کرد.

سی و دو سال پیش یعنی در 10 فروردین ماه سال 1358 مردم ایران و البته کسانی که واجد شرایط اخذ رأی بودند در چنین روزی به پای صندوقهای رأی رفتند و در همه پرسی و رفراندومی که برگزار شده بود(جمهوری اسلامی آری یا نه؟) شرکت کرده و به جمهوری اسلامی رأی آری دادند و روز 12 فروردینماه 1358 نام روز جمهوری اسلامی را به خود گرفت.

اینکه آمار منتشر شده چقدر با واقعیت تطابق دارد و اصولا چرا باید رفراندومی به این مهمی که سرنوشت یک ملت با این تاریخ کهن را در بر خواهد گرفت بدینگونه و به صورت دو گزینه ای (آری) یا (نه) برگزار شود و چرا اصلا نام دیگری از روشهای حکومتی دیگر به میان نیامده و فقط و فقط روی واژه جمهوری اسلامی " آری یا نه" تکیه شده مسئله ای است که قابل تأمل است. اما این نکته قابل انکار نیست که همه گروه ها اعم از اسلامیست ها و مارکسیست ها و جبهه ملی و گروه های دیگر و اکثریت آحاد جامعه در آن زمان به علت تبلیغات و شعارهای اغلب غیر واقعی اسلام گرایان واقعا مسح شده و از خود بی خود شده بودند و بسیاری از کسانی که حتی معنای واقعی واژه جمهوری اسلامی را هم نمیدانستند به پای صندوق ها رفتند و رأی آری دادند و فقط می خواستند تا به حکومت پادشاهی در ایران خاتمه بدهند. لذا در مراحل اولیه تشکیل ساختار رژیم به قدرت رسیده، مسئله دسیسه چینی آغشته به ابزاراسلامی به نظر می رسیده است.

جمهوری اسلامی یعنی طرز حکومتی که رییس آن از جانب مردم کشور برای مدتی محدود انتخاب میشود و زمام امور حکومت بدست نمایندگان انتخابی ملت می باشد و چون اسلامی است پس حتما قوانین این حکومت بر پایه قوانین اسلام پیاده شده و کشوری اسلامی میباشد.

با بررسی تاریخ اسلام و حکومت در دول اسلامی در خواهیم یافت که چقدر این واژه جمهوری اسلامی اشتباه بوده و این ترکیب غلط میباشد. در تاریخ اسلام تا جایی که من اطلاع دارم حکومت به صورت شورایی بوده است یعنی اینکه هر قبیله که از چندین خانواده تشکیل میشده ثروتمند ترین و قوی ترین خانواده خود را به عنوان رییس قبیله به دیگران تحمیل میکرده و بقیه هم چون ضعیف بوده اند سر فرود می آورده اند و اطاعت میکرده اند.سپس از بین این رؤسا دوباره کسی که از همه ثروتمند تر و قویتر بوده است خود را به عنوان حاکم تحمیل میکرده و بقیه قبایل هم بایستی از او اطاعت محض میکرده اند و البته رییس هر قبیله در کار و امور قبیله اش آزاد بوده و فرمانروایی میکرده اما همه زیر نظر حکومت مرکزی و زیر نظرهمان رییس بزرگ یا حاکم شرع بوده اند و مردم نقشی در تعیین حاکمان خویش نداشته اند.

همین حالا هم در کشورهای عربی امیر نشین حاشیه خلیج فارس و در کشور امیرنشین عربستان و اردن و... حکومت به همین صورت شورایی می باشد و البته مجلس هم دارند که نمایندگان این مجالس همگی از اقوام و آشنایان همان حاکمان و رؤسای قبایل می باشند و از بزرگان حکومتی هستند و در واقع این مجلس ها فرمالیته می باشد و حرف آخر را حاکم شرع میزند. حتی در کشورهای عربی هم که نام جمهوری را یدک میکشند و رییس جمهور دارند این رییس جمهور مادام العمری می باشد و تا دم مرگ حکومت میکند و این حکومتها به جای جمهوری بیشتر دیکتاتوری هستند و رییس جمهور در واقع همان رهبر و حاکم شرع میباشد و مردم نقشی در رابطه با تعیین حاکمانشان ندارند و مجلس در این کشورها هم فرمالیته می باشد .

پس می بینیم که اسلام کلا با جمهوریت منافات دارد چون جمهوری حکومت مردم بر مردم است و مردم خود حاکم خویش را انتخاب میکنند اما در اسلام حکومت شوراییست و مردم نقشی در این بازی سیاسی بازی نمکینند و مردم نمی توانند حاکم خویش را خود انتخاب کنند.

اما حکومت به اصطلاح جمهوری اسلامی ایران که هم رییس جمهور دارد و هم مجلس که در واقع بر پایه ولایت مطلقه فقیه بنا شده است و ولی فقیه همان حاکم شرع در اسلام میباشد. بنابر این:

اولا مردم هیچ نقشی در انتخاب ولی فقیه ندارند ، نداشته اند و نخواهند داشت.

دوم اینکه در این حکومت به اصطلاح جمهوری حرف آخر را ولی فقیه میزند، نه نمایندگان مجلس فرمایشی این حکومت یعنی نمایندگان مجلس در مفهوم نماینده سیستم حاکمیت ولایت فقیه هستند به جای اینکه صدای مردم باشند.

سوم اینکه طبق قوانین فقه ولی فقیه یعنی نماینده خدا بر زمین و نماینده خدا بر زمین هم توسط مردم انتخاب نمیشود، نشده و نخواهد شد.

چهارم اینکه قوانینی که در مجلس این کشور پایه ریزی می شود همگی در چهارچوب قوانین اسلام و بر اساس آیات قرآن و احادیث اهل بیت میباشد و دیدیم که کلا اسلام با حکومت مردم بر مردم یا همان جمهوری منافات دارد چون در اسلام حاکم شرع است که حرف آخر را میزند و مردم و حکومت در واقع طبق نظر ایشان هستند. در نهایت می بینیم که ریاست جمهوری نیز مهره ناقابلی بیش نیست و همواره قربانی بازیهای حیله گرانه رهبری ولایت فقیه می شود. هم چنانچه در ایران تحت سلطه رژیم اسلامی می بینیم هیچ رئیس جمهوری بعد از اتمام دوره ریاست جمهوری جان سالم به در نبرده است، به غیر از خود علی خامنه ای که هم اکنون در رأس قدرت قرار دارد و مسئول طراحی همه دسیسه های فعلی است.

به دنبال پیروزی قیام سراسری قشرهای متنوع جامعه ایرانی بر استبداد پهلوی در سالهای بدو ظهور نظام به اصطلاح جمهوری اسلامی گروه های کثیری از جامعه ایرانی فریت رنگ و بوی به ظاهر نرم و پر عطوفت اسلامی خوردند و با دستان خویش به ستونهای بنای این نظام استحکام بخشیدند، اما پس از اندک زمانی همان گروهها به اشتباه محاسبات خویش پی بردند.

در این میان جایگاه رهبری هشیار ملت کرد جای بسی مباهات دارد که در شرکت در انتخابات فریب کارانه "آری یا نه" سر باز زد و مردم ستمدیده کردستان را به عدم شرکت در آن تشویق نمود. ملت کرد در راه استحقاق حقوق سیاسی ، مدنی و اقتصادی خویش اگر چه رنجهای زیادی دید اما محصولات گرانبهایی را به جوامع حقوق بشری و ملتهای تحت ستم در سراسر گیتی ارزانی داشت. در نتیجه این دور اندیشی واقع بینانه سرزمین کردستان ایران به سنگر مبارزه آزادی خواهان علیه استبداد و نابرابری مبدل گشت.

در جهت نیل به خواسته توده های مردم ایران گروه های متعددی به مقابله با سیاستهای ضد انسانی دیکتاتور مملو از ابهام و شیطانی جمهوری قد علم کردند. تعداد کثیری از این گروهها به صورت آشکارا یا پنهان ضدیت خود را با کلیت و ساختار نظام ترد کردند لذا دگمها و برچسبها ی ناروا به جنبش های ملیت های تحت ستم ایران روا داشتند. خط فکری این مبارزان در رنگها و طیف های متنوعی نمایان شد و کلمات و اصطلاحات زیادی را برای استقرار سلایق خویش برگزیدند تا شاید بتوانند در سایه آن اندیشه اساس نظام حفظ نظام را حفظ کرده و خود نیز بر جلوس امن خویش به آرامی تکیه نمایند. متأسفانه اینان دیر دریافتند که ضامن پیروزی مبارزات مردم ایران" نه گفتن" به کلیت جمهوری اسلامی است.

سرانجام این روزها فرا رسیدند. روزهائی که در پی سالها تحقیر و سرکوب در چرخه نظام جمهوری اسلامی هر سال آن بمثابه روزی بود و اینک بدنبال اعلام نتایج دهمین دوره ریاست جمهوری در ایران تحولاتی رخ میدهد که، هر روز آن بسان سالی طی میشود.

بختکی که سی سال مداوم بر سینه و گلوی مردم سنگینی میکرد و می فشرد با دست و همت خود آنان کنار زده میشود تا با پندار خود بتوانند عطر خوش آزادی و برابری را حس کنند. بختک اما عظیم است و سخت جان. قوانین پوسیده مذهبی، روابط استثمارگرانه اقتصادی، رویه تحقیرگرانه تقسیم جامعه به خودی و غیر خودی، تبعیضات قومی و مذهبی، حذف زنان و تعریف آنان بعنوان ناموس، بی حقوقی کارگران و تهیدستان، ستاره دار کردن دانشجویان، فقر بیکاری و اعتیا. بختک امام فرقی نمیکند چه خمینی و چه خامنه ای، ولی فقیه مجلس خبرگان و شورای نگهبان، گارد ضد شورش و لباس شخصی و اطلاعاتی، گشت نهی از منکر و ثارالله ، شکنجه و دار ها و اعدامها.

سی و دو سال از تولد نامیمون این نظام گذشت. این نظام اما سی و دو ساله نیست. آنچه از دل قیام بهمن 57 متولد گشت رژیم جمهوری اسلامی بود که پسوند اسلامی اش میراث 1400 سال قبل بود و کماکان قوانین آن حاکم و جاری .

هم اکنون همگان میدانند که ساختار این نظام بر اساس دیکتاتوری است و ابزارش سرکوب، توطئه و دسیسه گری است. همگان واقفند که اجحاف و ستم و تبعیض، بند بند این نظام را رقم زده است. دانشجو اگر بوده اند هر آئینه که بحرکت افتاده اند تا آزادی را فریاد کنند، زندانش کرده اند. کارگر اگر بوده اند و برای سیر کردن شکم خواستار دستمزد معوقه شده اند، اخراجش کرده اند. معلم اگر بوده اند یا کارمند یا پرستار و خواستار حقوقی برابر شده اند، بر سرش کوفته اند و اگر از جنس زن بوده اند و طالب رفع تبعیض و برابری با نیمه دیگر جامعه، منکوبش کرده اند. به دیگر سخن تسمه از گرده جامعه کشیده اند.

هر 4 سال کسی از خودی ها که از پیش تعیین شده است، می آید تا بر جمهوریت از نوع نایاب خود ریاست نماید. جمهوریتی که با پسوند اسلامی به ریشخند گرفته شده است . روشن بصیرتان و متفکران در تمام این سی ودو سال در این بازی شرکت فعال نداشتند واغلب حتی آن را تحریم کردند. چرا که خود آگاه بودند که رئیس جمهور در مقابل ولی فقیه و اعوان و انصارش کاره ای نیست، گر چه از تغییر دم زند. آخر سید خندان یعنی خاتمی خود بصراحت گفته بود که نقش ما بسان تدارکات چی است. توده ها آنگاه که شخص اول دولت را مصلوب الاختیار دیدند، در دور پیشین، سیاست تحریم و انفعال پیشه کردند و احمدی نژاد بر راس امور اجرائی قرار گرفت. دوره این دیکتاتور کوچک حاکمیت نظامیان بود. پاسداران و بسیجیان در همه عرصه ها قدرت نمائی کردند . چنان عرصه را بر مردم تنگ نمودند که بی شک عنصر ذهنی در جهت آنچه که باید باشد، یعنی حاکمیت خود توده های مردم، نضج بیشتری گرفت .

در نبود و خلاء رهبری واقعا مردمی ، و گزینه ای نیرومند، این بار آنان از شکاف ایجاد شده در میان حاکمان سود جستند، تا از آن عبور کنند. شکاف ناشی از تضادی بود که حاکمان قدرت بر خوردن سهم مردم داشتند. جناحی از حاکمیت، چاره کار را برای حفظ ارکان نظام، در همسوئی با خواستهای مردم دید و جناح سوگلی ولی فقیه چون 4 سال گذشته بر بگیر وببند و سرکوب و جنجال آفرینی و نفس گیری پای فشرد.

گر چه در اساس هر دو این جناح ها از یک مغز تغذیه می کردند و تمام بحثها و مجادلات آنان بر سر شیوه حکمرانی بود ، اما در آنجائی که یکی شان بخش هایی از خواست و حرف مردم را تکرار کرده و آنان را گامی در رسیدن به آرزویشان که رهائی از شر کلیت این نظام بود نزدیکتر میساخت، پس به حمایت از وی برآمدند. اما در واقعیت هر 4 کاندیدا الزام خود به نظام و ولایت فقیه و همچنین قانون اساسی را اعلام داشتند. در واقعیت سابقه آنها در سرکوب و فریب مردم و اختلاس و غارتگری اظهر من الشمس است. آنچه که در اینجا رخ میدهد با اصول ابتدائی دمکراسی نیز خوانائی ندارد، یعنی در ایجا رای به کسی برای احتراز از انتخاب کسی دیگر است، و نه انتخاب فردی مستقل بر اساس اندیشه مترقی و قابلیت های کارساز و سابقه اش.

بدنبال اعلام نتایج آنچنانی به اصطلاح انتخابات ریاست جمهوری در 22 خرداد 88 که بسیاری آن را بهت آور خواندند، احمدی نژاد بار دیگر، طبق نقشه رهبری وسپاه سکان اجرائی کشور را بدست گرفت.

از این نقطه روزهای نو و تعیین کننده ای در مبارزات مردم ایران رقم میخورد. اینکه روند این حرکت به نتیجه آن یعنی سرنگونی نظام جمهوری اسلامی و ایجاد حاکمیت خویش به بار نشیند یا نه، رشد مبارزات سیاسی آنان تعیین میکند.

اگر چه در کنار این جنبش نسبتاً عظیم گروهای سکولار نیز وارد صحنه شندند و خواسته های برحق مردم را با در هم شکستن ساختار اهریمنی این رژیم مطرح کردند، اما افسوس این بار هم حکومت دسیسه های خویش را بکار گرفت و در این مقطع زمانی توانست از فریاد مظلومان و ستم دیدگان تا اندازه ای در امان باشد. حکومتی که اساسش فتنه و توطئه باشد مسلم است روزی خود قربانی همین پدیده خواهد شد. مهره های این رژیم که با ابزار دسیسه از نردبان قدرت بالا رفته و پستهای کلیدی را تصرف کرده اند، خود می دانند که چگونه از عهده فتنه انگیزی یکدیگر برآیند.

بنابر این می بینیم که همین روزها سخن از اختلافات شدید درونی نیروهای موسوم به تمامیت خواه یا اصولگراست. در این هنگامه که نگرانی های ناشی از حذف سوبسیدها آینده مردم را مبهم ساخته است و بر اثر فضای بشدت امنیتی شده‌ی تهران و دیگر شهرها و مناطق و همچنین سرخوردگی مردم از رهبری جنبش سبز در سازماندهی و رهبری اعتراضات، بکلی از همه جا نا امید شده بودند، باند حاکم "احمدی نژاد و لات و لوتهای دور و برش" فرصت را غنیمت شمرده و خواستند بر بیت رهبری پیروز شوند تا از این راه از اقتدار ملایان و آخوند‌های حکومتی بکاهند و روحانیت را به حاشیه برانند و کار را بکلی یکسره نمایند. شاید ایشان می دانستند که پس از اتمام دوره ریاستش به درد هم پستشان گرفتار می شد!

اکنون بخش اساسی و رهبری حاکمیت به چندین بخش ناپیوسته تجزیه شده که عمدتاً می توان آنها را در چهار گروه دسته بندی کرد. جناح به ظاهر خاموش رفسنجانی، جنبش سبز، اصولگرایان و بیت رهبری. هریک از این گروها نیز شاخه های کوچکتری را در مجموعه خویش جای می دهند. البته بازوهای قدرت نظام از جمله سپاه پاسداران و وزارت اطلاعات نیز دستخوش این تقسیم بندی شده و هر کدام به نحوی این بازوهای اهریمنی را به منظور وحشت و ارعاب یکدیگر وابسته به خود وابسته به خود قلمداد می کنند.

حکومتی که در بدو پیدایش با حیله و دسیسه متولد شده است، حکومتی که در قبال خواسته های بر حق توده های مردم ایران دستاویز توطئه می شود، حکو متی که تنها به منظور حفظ بقای ننگین خویش دست به هر اقدام جنایتکارانه در داخل و خارج می زند و در نهایت خود را مبرا از هر عمل خرابکارانه نشان می دهد تا اینکه بتواند دائماً در این مسیر موتور خاموش خویش را براند، گمان آن میرود که که تنها با ایجاد زور و قوای همگانی تن به نابودی و مرگ می دهد.

بنا برآنچه بیان شد نباید به وجود اختلافات درون قدرت چندان امیدوار بود. این روزها با وجود شدت اختلافات شدید در هیئت حاکمیت نظام منفور جمهوری اسلامی (که بعضاً به جنگ گرگها موسوم است)، ساختار کلی نظام آسیب جدی ندیده و ساقط نشده است. زیرا هیچ کدام از جناح های داخل حکومت پشتوانه مردمی ندارند و پیشینه درخشانی از خود جای نگذاشته اند. هر کدام در یک مقطع زمانی خاص بر منافع عمومی و حقوقی مردم ایران دست یازیده اند. آنان در زمان زمامداری خویش هرگز به فکر خواسته های واقعی مردم نبوده اند اگرچه می توانسته اند، وقتی دم از حقوق مردم و جامعه می زنند که به دست رقبای حکومتی خویش گرفتار آمده و ناتوان شده اند. جناحهای مغلوب وقتی که در مقابل توطئه رقبا کم می آورند، سکوت بر آنان تحمیل می شود و ناگزیر اعلام می دارند که شکایات خود را به پیشگاه خدا می برند.

اینجاست که اقلیت حاکم بر نظام جهل و ضد بشری آخوندها بدون هیچ مانعی بر سر رقبا و مخالفان درون حکومتی خود فائق می آیند و بدون اینکه آهی از جامعه برآید یا حساسیتی ایجاد شود،آنها را حذف، حصر و یا نابود می کنند.

 

ناردن بۆ تۆڕه‌ کۆمه‌ڵایه‌تی‌یه‌کان
جاری خوێندراوه‌: 1469
بۆچوونه‌کان (0)Add Comment

نووسینی بۆچوون
بچووکردنه‌وه‌ی خانه‌ی بۆچوون | گه‌وره‌کردنی خانه‌ی بۆچوون

busy