هه‌ڵۆی کوردستان

-
هەڵە
  • JFolder::create: Could not create directory

ایستادگی و مبارزات ملت کرد در کردستان ایران

پۆستی ئەلیکترۆنی چاپکردن

nawid_-_kurdistan_-_teamol_3نحوه‌ی ایستادگی و بیان اعتراض نسبت به سیاستهای حکومت مرکزی، جهت نیل به اهداف جمعی و حق شهروندی و یا به دست آوردن قدرت و حاکمیت سیاسی برای یک ملت تحت ستم، در هر برهه زمانی و هر موقعیتی، با آگاهی و اشراف کامل بر وضعیت حکومت مرکزی و همچنین در نظر گرفتن کمیت و کیفیت قدرت و پتانسیل مردم جهت مشارکت در مبارزات، توسط رهبران و مدیران جنبش و خیزش مردمی تعین گشته و بنا به اقتضای آن موقعیت، به شیوه‌ای مناسب عملی میگردد.

جنبشها و حرکات آزادیخواهانه و حق طلبانه‌ی یک ملت، عموما به چهار طریق و در چهار شکل اجرا و عملی میشوند، ذیلا همراه با مشخص نمودن مقطع زمانی هر کدام، اشاره‌ای کوتاه نیز به ویژگی‌ها و مشخصه‌های آن جنبش خواهیم نمود.

1ــ مبارزه سیاسی: در حکومتهای دمکراتیک که حقوق و خواسته‌های برحق فرد، گروه و یا ملت‌ها محترم شمرده میشود و هر فرد در اجتماع خود شهروند درجه اول محسوب میگردد، هر گروه و ملتی آزادانه میتوانند در سیاست و روند حکومت مشارکت نموده و نماینده آنها مستقیما در روند مودیریت و حکومت نقش ایفا می‌نماید، در آن شرایط شیوه‌ی مبازه‌ی سیاسی جوابگو بوده و میتواند راهی مناسب برای نیل به اهداف و خواسته‌های فردی و گروهی باشد.

2ــ مبارزه مدنی (نافرمانی مدنی، راهپیمایی و ...): نافرمانی‌ها و مبارزات مدنی، در شکل متمدنانه، پرهیز از ابراز خشونت و تندروی، در شکلهایی همچون راهپیمایی آرام، اعتصابات، احترام گذاشتن به مناسبت‌ها، روزهای تاریخی ویادبود قربانیان تراژدیهای بزرگ و دردناک در تاریخ یک ملت، اجرای حرکتهای نمادین و ... اجرا میشوند. این روش هم در حکومتهای خودکامه و هم در حکومتهای دمکراتیک و مردمی به اقتضای موقعیت اجرا میشود.

در حکومتهای مردمی و دمکراتیک که حقوق فردی و حقوق جمعی ملت‌ها رعایت میشود، اقلیتها و ملتها در اجتماع آزادانه حق اجرای مراسم تاریخی و یا سالیادهای خود را دارند و اینگونه تجمعات آشکارا و با هماهنگی و آگاهی حکومت اجرا میگردد.

اما در حکومتهای خودکامه و دیکتاتور که هرگونه فکر و اندیشه‌ی‌ جدای از حاکمیت ممنوع میباشد، و دگراندیشان و ملتهای مختلف به دلیل داشتن عقاید و باورهایشان مورد بی‌احترامی واقع میشوند، نارضایتیهای متمدنانه و بدون آگاهی حاکمت، به شیوه‌های مناسب با موقیت زمانی اجرا میشود.

 

nawid_-_xebat_-_2


3ــ مبارزه مسلحانه: زمانی که حکومت حقوق و آزادیهای ملت یا اقلیتی را که در چهارچوب آن کشور زندگی میکند، به رسمیت نشناسد و با متوسل شدن به ابزار زورگویی و در نهایت با حمله نظامی سعی در سرکوب و تسلیم آنها نماید، سازمانها و احزاب سیاسی که نمایندگی آن مردم را برعهده دارند، بالاجبار جهت مقابله با ظلم و تجاوز حکومت مرکزی و برای دفاع از هویت و تمامیت ملت خود و دستیابی به اهداف و خواسته‌های برحقشان سلاح به دست خواهند گرفت.

4ــ انقلاب همگانی: وقتیکه حکومتی مشروعیت خود را از دست دهد و توان رهبری و مودیرت کشور را نداشته باشد، و برای حفظ موقعت خود با توسل به زورهر اندیشه‌ی جدیدی را نفی و خفه نماید، و با نیروی سرکوبگر نظامی در صدد ادامه حاکمیت و موجودیت خود برآید، و تمامیت کشور و ساکنان آن را قربانی امیال و خواسته‌های خود نماید و کشور را از لحاظ سیاسی و اقتصادی و ... بیشتر و بیشتر در بحران فرو برد و مردم تحت فشارهای سیاسی و اقتصادی روز به روز زندگی برایشان مشکلتر شود، مردم جهت به زانودرآوردن حاکمیت ناکارآمد و تغیر حکومت و بنیان نهادن حکومتی مردمی و کاراتر، به خیابان آمده و شروع به راهپیمایی و ابراز انزجار بر زد حاکمیت مینمایند.

در این روش برای پایان بخشیدن به حکومت نالایق و نامردمی در کوتاهترین زمان و با کمترین خسارت، از هر دو روش مبارزه مدنی و مسلحانه استفاده میشود و جنبش مسلحانه جهت تامین امنیت و محافظت از مردم و مبارزان در برابر خشم نظامیان حکومتی و نیز جهت به زانو درآوردن حکومت مستبد، مورد استفاده قرار میگیرد.

مرحله پنهانی یا زیز زمینی: سازماندهی نیروهای انسانی و تشکیلات و برنامه‌ها جهت آمادگی کامل برای زمان علنی نمودن مبارزه در شرایط مناسب. این مرحله پیش شرط شروع هر نوع حرکتی (انقلاب همگانی، مبارزه‌ی مدنی و یا مبارزه‌ی مسلحانه) است و احزاب و سازمانها که مودیریت مبارزات را در دست دارند، قبل از شروع مبارزه و علنی نمودن آن، بصورت ارگانیکی و سازمان یافته نفرات متخصص و کادرهای کارآزموده تربیت نموده و ارتباطات خود را با مردم تحکیم می‌بخشند و همچنین راهکارها و روش اجرای مباره را معین نمایند.

وضعیت و موقعیت کردها در چهار بخش کردستان!

ملت کرد در هر چهار بخش کردستان، جهت نیل به حقوق سیاسی و مدنی خود، بیش از یک قرن است که از تمامی روشهای مبارزه (مدنی، مسلحانه، سیاسی و مختلط) استفاده نموده. در آن راه صدها رهبر توانا و عالی‌قدر خود را ازدست داده و هزاران فرزند برومند و شجاع این ملت در راه آزادی زندانی یا شهید شده‌اند.

خوشبختانه امروزه مساله کرد مرزهای کردستان را درنوردیده و در سرتاسر جهان شناخته شده است و روز به روز بیشتر و بیشتر در مسیر چاره‌جویی پیشرفت میکند.

در کردستان عراق حکومتی کردی تثبیت شده و از سالها تجربه‌ی خودگردانی برخوردار است (سال 1991م تا به امروز)، در کردستان سوریه بعد از ناآرامیهای سوریه و جنگ داخلی آن کشور، نوعی حکومت خودگردان تشکیل شده است. در کردستان ترکیه مساله کردهای ترکیه به عنوان مساله‌ای ملی در مجلس آن کشور شناخته شده و مرحله به مرحله در راستای حل آن تلاش مینمایند، اما در کردستان تحت سیطره و حاکمیت جمهوری اسلامی ایران کوچکترین روزنه‌ی امیدی به نسبت حل مسالمت‌آمیز مساله کرد به‌چشم نمی‌خورد و حاکمیت مستبد ایران نه‌تنها کوردها را همچون ملتی مجزا و دارای حقوق ملی، به‌ رسمیت نمی‌شناسد، بلکه با سیاست امنیتی کردن کردستان و قهر نظامی، هر نوع فعالیت مدنی و حق طلبانه را نیز از آنها سلب نموده است.

در طی 36 سال گذشته، بعد از پیروزی انقلاب ملتهای ایران، با صدور فرمان حمله به کردستان، ملت کرد در این کشور از تمامی حقوق حقه خود محروم شده و کردستان همچون سرزمینی اشغال شده و مستعمره مورد استفاده حاکمیت قرار گرفته است.

در تمامی این 36 سال، کردهای ایران جهت نیل به حقوق خود و مدیریت امور سیاسی در کردستان، از تمامی روشهای برحق مبارزه (مجلس و سیاسی، مدنی و دفاع مسلحانه) استفاده نموده‌اند و مبارزات آنها تا به امروز همچنان ادامه دارد، اما در مقابل همواره با زندانی شدن، اعدام، ترور و یا جنگ نابرابر از سوی حکومت مواجه شده‌اند.

ملت کرد در همان بدو روی کار آمدن جمهوری اسلامی، اعلام نمود که مساله‌ی کرد در ایران مساله‌ای حقوقی و برحق بوده و با انکار، بی‌اعتنایی، جنگ و خونریزی حل نخواهد شد و در نهایت باید از طریق سیاسی و مذاکره مستقیم حل شود، اما متاسفانه رژیم در جریان مذاکرات و بر روی میز مذاکره رهبر عالی‌قدر و توانای ملت کرد (دکتر عبدالرحمن قاسملو) را به شهادت رساند.

اکنون نزدیک به دو دهه است که احزاب سیاسی کردستان ایران فعالیت مسلحانه خود را متوقف کرده‌ و در خاک کردستان عراق رهبری مبارزات سیاسی و مدنی داخل کشور مشغولند، اگرچه همچنان برای محافظت از خود و توان استفاده از هر موقعیت مناسب پیش‌آمده و نیز در راستای ادامه‌ی روند مبارزه‌ی مسلحانه، دارای نیروی آماده و کارآزموده میباشند، اما بدان امید که تغیری در دگم‌های عقیدتی جمهوری اسلامی پیش آید و همچنین در راستای حفظ منافع کلی ملت کرد و احترام به حاکمیت و حکومت کردی درکردستان عراق، فعالیت مسلحانه‌ی خود را متوقف نموده‌اند.

مدتی است و در گوشه و کنار و از زبان برخی از دوستان و شخصیتهای ملت کرد زمزمه‌هایی به‌گوش میرسند که گویا در کردستان ایران مبارزه‌ای وجود ندارد و احزاب سیاسی کردستان ایران کاری نمیتوانند انجام دهند.

ایران نه آفریقاست و نه هندوستان، که یکصدا و یکپارچه در برابر مساله‌ای مشترک همچون آپارتاید یا استعمار به پا خاست و با روشن نمودن جرقه‌های انقلابی مدنی و همه‌گیر حکومت را سرنگون نموده و سیستمی مردمی و مطلوب بر سرکار آورد.

ایران کشوریست متشکل از چندین ملیت متفاوت با تفاوتهای بیشمار، در این میان، ملت کرد تنها یکی از ملیت‌های تشکیل دهنده ایران بوده و کردستان ایران تنها 8درصد از خاک آن کشور را تشکیل میدهد. از این‌رو، رواست اگر بگوئیم که ملت کرد به تنهایی نمیتواند کاخ ظلم رژیم ایران را ویران کند، بلکه تنها آن زمان میتواند در روند تغیر حکومت نقش اصلی را ایفا نماید که بیشتر مردم ایران و بلاخص ملیت‌های تحت ستمی همچون آذری، عرب، بلوچ و ترکمن‌ نیز همزمان ویکصدا با کردها علیه رژیم به پا خاسته و خواستار حق تعین سرنوشت برای خود باشند.

این واقیت و اشراف برترکیب ملیتی ایران، یکی از مهمترین دلایلی بود که رهبر توانمند ملت کرد و دبیرکل پیشین حزب دمکرات کردستان ایران، دکتر عبدالرحمن قاسملو را واداشت در دوران مبارزات و مقاومتهای مسلحانه بفرمایند که حکومت ایران تنها توسط ما ملت کرد ساقط نخواهد شد، بلکه ما تنها میتوانیم آرامش آن را برهم زنیم و برایش ایجاد دردسر نماییم، تا از ما بپرسد که چه میخواهید.

در دورانی که جمهوری اسلامی ایران سالهای اولیه‌ی انقلاب را سپری میکرد، از یکطرف با کشور عراق در جنگ و ستیز بود و از طرف دیگر با ده‌ها چالش داخلی دست به گریبان بود، شهید دکتر قاسملو بخوبی میدانست و آگاه بود که ملت کرد به تنهایی نمیتواند تنها مکانیزم برای نابود کردن و شکست دادن حکومت ایران باشد. از این‌ رو، هم‌اکنون نیز با تمام چالشهای داخلی و خارجی که گریبانگیر حکومت ایران هستند، روشن و واضح است که ملت کرد برای سرنگونی رژیم به همکاری و همراهی دیگر ملیتهای ایران و تمامی اقشار مردم در مبارزه‌ای همه‌گیر و مشترک نیازمند است و نباید نیرو و توان مبارزاتی خود را به تنهایی در جنگی نابرابر با جمهوری اسلامی ایران صرف نماید.

با نگاهی به دست‌آوردهای ملل تحت ستم در سراسر جهان (بجز در کشورهایی که از قوانین دمکراتیک برخوردارند و قانون می‌تواند ضامن دستیابی به خواسته‌ها و حقوق فردی و گروهی از طریق انتخابات آزاد باشد) میتوان گفت ملیتهای تحت ستمی که حقوقشان توسط حکومتهای دیکتاتوری و اقتدارگرا پایمال شده است، در صورتی می‌توانند به خواسته‌های برحق خود برسند و حکومتی خودی و مردمی تشکیل دهند که حاکمیت مستبد بدلیل حمله خارجی و یا جنگ‌های داخلی، یا چالشهای اقتصادی فلج کننده تضعیف گشته و نتواند تمامیت خود را حفظ نماید.

نمونه چنین دست‌آوردهایی برای ملتمان را در زمان جمهوری کردستان (1324 .ش) در مهاباد و تشکیل حکومت اقلیم کردستان در عراق (1991 .م) و نیز تاسیس کانتونها در کردستان سوریه می‌توان دید، آشکاراست که چنان دست‌آوردهایی در شرایطی برای ملتمان به دست آمده‌اند که حکومت مرکزی تضعیف گشته و در نزاع‌ها و جنگ‌های داخلی درگیر شده است.

اینک زمان همکاری و همصدایی احزاب و جریانات سیاسی کرد می‌باشد، دشمنان ملت کرد، همچو همیشه در تلاشند تا از یکی شدن، همکاری و همصدایی احزاب سیاسی کرد جلوگیری نمایند. از این رو اگر یک حزب یا جناح سیاسی در شرایت نامناسب و پیش از موعد حرکتی نسنجیده (آغاز نمودن مبارزه‌ی مسلحانه در زمان نامناسب و یا مذاکره‌ی یکطرفه با رژیم) انجام دهد، دال بر فقدان شم سیاسی و عدم مسئولیت‌پذیری آن حزب یا طرف سیاسی‌ خواهد بود.

نقش و کار حزب سیاسی نظارت، دیدن و خوانش واقیعیت‌های سیاسی میباشد، تا بتواند بهترین انتخواب و تصمیم‌گیری را که بهترین سود و منفعت را برای مردمش به ارمغان آورد، داشته باشد.

گرچه چند سالیستکه در جهت منافع ملی کرد، از سوی احزاب سیاسی کرد فعالیتهای مسلحانه عله ایران متوقف گشته، اما هیچوقت در کردستان ایران حقانیت مبارزه مسلحانه انکار نشده است.

مبارزه مدنی نیز توسط تشکل‌های جوانان، زنان و دانشجویان و همچنین سازمان‌های اجتماعی و اتحادیه‌های کارگری و افراد و تشکیلات مخفی احزاب سیاسی، بنا به اقتضای موقعیت زمانی در شکل و شیوه‌ای مناسب ادامه داشته و سال به سال پیشرفت خواهد کرد.

مبارزه مسلحانه و مدنی در کردستان ایران درهم آمیخته‌اند و مکمل همدیگر می‌باشند، اینک که زمان سازماندهی، ارتباطات و آماده نمودن نیروهای کرد میباشد، در آینده‌ای نزدیک دست در دست همدیگر و یکصدا کاخ ظلم و ستم ولایت فقیه را درهم شکسته و آینده‌ای جدید و متفاوت را برای ملتمان میسازیم.

در این شرایط وظیفه‌ی آزادی‌خواهان، جوانان و دانشجویان ملتمان و همچنین وظیفه تمامی ما اعضاء و هواداران احزاب سیاسی کردستان این است که صبور و خوددار بوده و با اعتماد کامل به رهبران خود، چشم‌انتظار تصمیمات رهبری خود باشیم، تا بتوانیم همگی باهم و یکصدا از هر موقعیت مناسب پیش آمده نهایت استفاده را برده و اهداف و آرزوهای شهیدانمان را جامه عمل پوشیم.

 

ناردن بۆ تۆڕه‌ کۆمه‌ڵایه‌تی‌یه‌کان
جاری خوێندراوه‌: 1457
بۆچوونه‌کان (0)Add Comment

نووسینی بۆچوون
بچووکردنه‌وه‌ی خانه‌ی بۆچوون | گه‌وره‌کردنی خانه‌ی بۆچوون

busy